Laden Evenementen

Als men aan Jacques Meuris hoort, denkt men eerder spontaan aan de schrijver dan wel aan de fotograaf of de theoreticus. Als atypische figuur in de naoorlogse Belgische culturele kring is hij de auteur van talrijke zowel literaire als poëtische of kritische teksten.

Het is aan de zijde van de kunstenaar Marc Mendelson dat de auteur van Elpénor, la Méditerrannée sinds de jaren 1950 een interesse voor de fotografie ontwikkelt. De fotografische ervaring van Jacques Meuris geeft aanleiding tot een consequent oeuvre (zonder daarom overdadig te zijn), gevoelig voor de invloeden en ideeën van zijn tijd en meer bepaald, op een duurzame wijze, voor de nieuwe energie die uitgaat van het surrealisme. Hij wordt bevriend met talrijke kunstenaars die zijn blik in belangrijke mate gaan beïnvloeden ; in zijn eerste beelden ontdekt men bijvoorbeeld de rigoureuze compositie van de schilderijen van Gaston Bertrand, terwijl zijn progressieve verwijdering van de figuratieve fotografie ten voordele van meer abstracte beelden schatplichtig blijkt te zijn aan zijn vriendschap met Serge Vandercam.

Terwijl Meuris zich waagt aan verschillende stijlen, richt hij zich in de jaren 1960 naar een esthetiek die aanleunt bij die van Aaron Siskind ; hij bevraagt eveneens de relatie tekst-beeld waarbij hij het woord midden in zijn foto’s plaatst, of ook nog door zich te interesseren voor de kleur op het ogenblik dat Stephen Shore en William Eggleston voor de eerste keer tentoonstellen in het MoMA, in 1976-1977.

Die variëteit aan schrifturen en benaderingswijzen biedt Meuris de gelegenheid te experimenteren met het medium, maar ook om het in vraag te stellen. In iets meer dan dertig jaar fotografische carrière stelt hij diverse keren tentoon in Brussel en in het buitenland – talrijke tentoonstellingen met de groep Photo-graphie waarvan hij lid is, meer bepaald aan de zijde van Yves Auquier en Hubert Grooteclaes ; deelname aan de XIV ° Biënnale van Sao Paulo, in Brazilië, in 1977… Meuris schrijft bovendien talrijke kritische artikelen in verband met de fotografie en publiceert tenslotte een meer geconstrueerd en consequent theoretisch werk, Le Photographe et ses modèles, in 1983.

Bij het overlijden van Jacques Meuris in 1993 – na een laatste tentoonstelling in 1989 in l’Espace photographique Contretype in Brussel – heeft zijn echtgenote Fernande Duchateau een deel van heel zijn productie en van zijn afdrukken geschonken aan het Musée de la Photographie in Charleroi ; anderzijds legateert zij de literaire archieven van Meuris, maar eveneens het geheel van zijn negatieven, aan les Archives et Musée de la Littérature de Bruxelles (AML). Het bestuderen van die negatieven, gerealiseerd in samenwerking met de fotograaf Marc Trivier, laat toe de ontwikkeling van zijn fotografische denkwijze beter te omlijnen, maar eveneens de diversiteit van zijn benaderingswijzen en van zijn onderzoekingen. De tentoonstelling presenteert de meest gekende of verwachte beelden van Jacques Meuris, maar besteedt eveneens heel wat aandacht aan een selectie van sequenties uit zijn contactafdrukken. Het boek Jacques Meuris, l’expérience photographique is een gezamenlijke uitgave van het Musée de la Photographie en les Archives et Musée de la Littérature de Bruxelles AML).

Tentoonstelling gerealiseerd in samenwerking met Archieven en Museum van Literatuur en Marc Trivier.

Het boek Jacques Meuris. L’expérience photographique is een co-editie tussen Le Musée de la Photographie en het archief

Leave A Comment